Η χολοκυστοπάθεια —είτε μιλάμε για συμπτωματική χολολιθίαση, είτε για υποτροπιάζοντες κολικούς, είτε για φλεγμονές— είναι μια κατάσταση που από τη φύση της δεν υπόσχεται βελτίωση με τον χρόνο. Η χοληδόχος κύστις όταν αρχίσει να δυσλειτουργεί, συνεχίζει την κατηφόρα. Γι’ αυτό η λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή έχει γίνει η καθιερωμένη θεραπεία, όχι από συνήθεια αλλά από καθαρή κλινική εμπειρία.
Ο βασικός λόγος είναι ότι η χοληδόχος με πέτρες είναι ένα όργανο που «ξυπνάει» όποτε θέλει.
Ένας ασθενής μπορεί να είναι μια χαρά για τρεις μήνες και ξαφνικά να κάνει οξεία χολοκυστίτιδα ή και παγκρεατίτιδα νύχτα Σαββάτου, με πυρετό και σοβαρή φλεγμονή.
Η εκλεκτική λαπαροσκοπική επέμβαση σε ήρεμο πεδίο αποτρέπει τέτοιες καταστάσεις.
Η ίδια η λαπαροσκόπηση προσφέρει καθαρό πλεονέκτημα. Ο πόνος είναι μικρότερος, η κινητοποίηση σχεδόν άμεση και η νοσηλεία μικρή. Το συκώτι και ο χοληφόρος άξονας φαίνονται πολύ πιο καθαρά με τη μεγέθυνση της κάμερας, κάτι που μειώνει το ρίσκο κακώσεων όταν υπάρχει σωστή τεχνική.
Η αναβολή, αντίθετα, υποκρύπτει προβλήματα. Οι πέτρες δεν μένουν ήσυχες. Μπορεί να μετακινηθούν και να φράξουν τον χοληδόχο πόρο ή το φύμα Vater, οδηγώντας σε αποφρακτικό ίκτερο ή παγκρεατίτιδα — καταστάσεις που δεν συγχωρούν καθυστερήσεις. Ένα προγραμματισμένο, ήρεμο χειρουργείο είναι στατιστικά πολύ ασφαλέστερο από την επέμβαση που γίνεται κάτω από πίεση φλεγμονής.
Υπάρχει και κάτι πιο πρακτικό: η ανοικτή χολοκυστεκτομή σπάνια έχει λόγο ύπαρξης όταν οι συνθήκες είναι ομαλές. Το τραύμα είναι μεγαλύτερο, ο πόνος έντονος, και οι επιπλοκές (λοίμωξη τραύματος, παραμονή στο νοσοκομείο) αυξάνονται.
Κάθε χοληδόχος κύστις με συμπτώματα μοιάζει με μια μικρή βόμβα χαμηλής ισχύος. Δεν ξέρεις πότε θα σκάσει, ξέρεις όμως ότι θα σκάσει.
Η λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή είναι απλώς ο ασφαλέστερος τρόπος να την αφοπλίσεις πριν σου δημιουργήσει μεγαλύτερο πρόβλημα.
